Η ατελείωτη υπομονή του φροντιστή ηλικιωμένων

Πολλές φορές θα έχετε ακούσει για το πώς οι ηλικιωμένοι ξαναγίνονται «μωρά». Είναι γεγονός και δεν φαντάζεται κανείς το πόσο θυμίζει μωρό ή πολύ μικρό παιδί ένας παππούλης.
Ο παππούλης αυτός ήταν μέχρι χθες ο αγέρωχος πατέρας μας στον οποίο στηριζόμασταν για πάρα πολλά πράγματα και από τον οποίο αντλούσαμε δύναμη και σιγουριά.
Ο παππούλης αυτός χρειάζεται πλέον βοήθεια για να ταϊστεί, για να πάει στην τουαλέτα, για να ντυθεί. Χρειάζεται να θυμόμαστε να κλειδώνουμε την πόρτα και να κρύβουμε το κλειδί για να μην βγει έξω όταν ξεφύγει από την προσοχή μας και χαθεί.

Χρειάζεται να απαντούμε με υπομονή στις ερωτήσεις του, κάτι σαν τα ατελείωτα «γιατί;» των παιδιών μας, να δεχόμαστε καρτερικά τις ατελείωτες παραξενιές του οι οποίες είναι αμέτρητες… Το φαγητό είναι πολύ/λίγο/ζεστό/κρύο, διψάει, πεινάει, βαριέται, θέλει να κοιμηθεί/ξαπλώσει/ξυπνήσει τις πιο ακατάλληλες ώρες, δεν θέλει να πάρει τα φάρμακά του, θέλει να πάρει τα φάρμακά του αλλά όχι τα κατάλληλα, είναι μεσημέρι κι ας έχει σκοτάδι, θέλει να τραγουδήσει κι ας είναι ξημερώματα, θέλει να βάλει το γαμπριάτικο κοστούμι μια απλή καθημερινή, θέλει να μιλήσει στο τηλέφωνο στις 11 τη νύχτα, θέλει να πάρει το λεωφορείο με 0 βαθμούς κελσίου και να πάει στη λαϊκή αγορά, θέλει να μαγειρέψει σουτζουκάκια ενώ δεν έχει κιμά και τα μαγαζιά έχουν κλείσει, θέλει, θέλει, θέλει….θέλει να μας αποτελειώσει. Ψυχικά και σωματικά.

Κανείς δεν μιλάει για τα παραπάνω και το πώς νιώθουμε όλοι που φροντίζουμε τους ηλικιωμένους γονείς μας. Είναι κάτι σαν μυστικό με έντονο στοιχείο ενοχής (μα είναι δυνατόν να μην αντέχεις τον μπαμπά σου που έκανε τόσα για σένα, που σε μεγάλωσε με τα καλύτερα;;; κλπ. κλπ.) και μια αίσθηση ότι πρέπει να θέλουμε πάντα να ανταποκριθούμε και όχι να είναι μία συνθήκη που μας προέκυψε και την αποδεχθήκαμε αναγκαστικά.

Για κάποιο λόγο το μόνο που μας επιτρέπεται είναι λύπη για την εξέλιξη του γονιού μας και καμία αναφορά στο δικό μας όριο. Ενώ έχουμε καταφέρει να απενοχοποιηθούμε σε πολλά σε σχέση με τα παιδιά μας (μας πήρε χρόνο, αλλά τα καταφέραμε!), δεν έχουμε κανένα δικαίωμα κούρασης όσον αφορά τους γονείς μας. Απόλυτα άδικο και απέναντι στον εαυτό μας και απέναντι στους ηλικιωμένους που φροντίζουμε. Γιατί όπως ισχύει με τα παιδιά μας, το ίδιο ισχύει και με τους γονείς μας. Για να φροντίσουμε πρέπει να φροντιστούμε. Για να δώσουμε, πρέπει να έχουμε. Και για να έχουμε πρέπει να φροντίσουμε να έχουμε.

Ευτυχώς, σύλλογοι και οργανώσεις έχουν αυξήσει τις δράσεις τους και στη χώρα μας. Υπάρχει υποστήριξη τηλεφωνική και πρακτική για τους φροντιστές και τους ασθενείς ηλικιωμένους, ομάδες υποστήριξης και για τις δύο πλευρές, ατομικές και ομαδικές συνεδρίες.

Ο χρόνος αυτοφροντίδας είναι πάρα πολύ σημαντικός και «επένδυση» για τη σχέση και τις αντοχές μας. Και είναι σημαντικό να μην χάνουμε κάθε ευκαιρία ξεκούρασης που μας προσφέρεται. Όπως και με τα παιδιά, έτσι κι εδώ, δεχόμαστε όποια βοήθεια μας δίνεται. Η μισή ώρα που θα αφιερώσει η ξαδέρφη μας για να επισκεφθεί τον πατέρα μας κι εμείς θα κάτσουμε στον καναπέ κάνοντας τίποτα είναι βάλσαμο και πρέπει να την δεχθούμε.

Ο καφές με την φίλη μας όταν έχει ησυχάσει ο άνθρωπός μας κι έχουμε χρόνο, είναι απαραίτητος. Και οι συναντήσεις με ομοιοπαθούντες και ειδικούς είναι ουσιαστικότατες και δεν πρέπει να αμελούνται. Και αν έχουμε εξαντλήσει κάθε προσφορά βοήθειας από γνωστούς και φίλους, θα αναζητήσουμε κάποιον επαγγελματία που μας ταιριάζει και ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές και τις ανάγκες μας για να αναλάβει με ευσυνειδησία τον πατέρα μας και να μπορέσουμε να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας, τα παιδιά μας, τους φίλους μας, την υπόλοιπη ζωή μας. Δεν είναι δευτερεύον, είναι ζωτικής σημασίας. Και όσο πιο νωρίς το αντιληφθούμε, τόσο καλύτερα για όλους μας.

Γνωρίστε το safecare

Όραμα μας είναι να βοηθήσουμε τις οικογένειες να βρουν τον Ιδανικό άνθρωπο νιώθοντας ασφάλεια ώστε να συνεργαστούν μαζί τους είτε στην Επιχείρηση είτε στο Σπίτι τους και τους επαγγελματίες να βρουν περισσότερες, ευκολότερες αλλά και ίσες ευκαιρίες για εργασία.

Γίνετε μέλος