Η μοναξιά των ηλικιωμένων

Υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν να είναι μόνοι τους και άνθρωποι που είναι αναγκαστικά μόνοι τους. Πολλές φορές έχει αναφερθεί η ύπαρξη της μοναξιάς και σε ένα γεμάτο σπίτι, έχει να κάνει με την στενοχώρια ή την δυσκολία που περνάει ο καθένας και για την οποία αισθάνεται ότι δεν έχει κατανόηση ή συμπαράσταση. Είναι δύσκολο να συμπαρασταθούμε ουσιαστικά, δεν μπορούμε ποτέ να ξέρουμε πώς βιώνεται η κάθε περίσταση γιατί δεν είμαστε ο απέναντι. Δεν ζούμε τη ζωή του, δεν αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει, δεν έχουμε μεγαλώσει με τον ίδιο τρόπο και οι «πληγές» μας δεν είναι κοινές.

Μήπως όμως τελικά δεν πρέπει να κατατάσσουμε τον άλλον απέναντι αλλά δίπλα μας; Και κάπως έτσι να τον αγκαλιάσουμε ουσιαστικά και συναισθηματικά, να «μπούμε στα παπούτσια του» και να ακούσουμε εις βάθος την ανάγκη του; Και πόσο μπορούμε να το κάνουμε αυτό όταν το άτομο αυτό είναι ένας από τους γονείς μας, ο αγαπημένος μας θείος ή η κυρία Ειρήνη από το διπλανό διαμέρισμα που είναι σαν γιαγιά για τα παιδιά μας;  Είναι βαρύ φορτίο να μεγαλώνει ο άνθρωπος που μας μεγάλωσε. Μας κάνει εμάς τους γονείς στη σχέση, είναι ανώμαλη προσγείωση και συνήθως έρχεται στη φάση της ζωής μας που είμαστε πιο απασχολημένοι από ποτέ. Τότε που προσπαθούμε να εδραιώσουμε τη δουλειά μας, να μεγαλώσουμε τα δικά μας παιδιά, να είμαστε παντού τέλειοι και καταπληκτικοί (ναι, πάντα μας καταδιώκει αυτό!), να βλέπουμε τους φίλους μας, να έχουμε καθαρό το σπίτι μας και φρέσκο φαγητό κάθε μέρα. Όμως η μητέρα μας θέλει παρέα, θέλει να μας πει για εκατοστή φορά ιστορίες που έχουμε ξανακούσει και ξέρουμε ακόμα και πού μπαίνει το κόμμα στην διήγηση, ο πατέρας μας σχεδόν απαιτεί να μας ενημερώσει για κάθε λεπτό του δελτίου ειδήσεων και η κυρία Ειρήνη χτυπάει το κουδούνι κάθε μία ώρα φέρνοντας ένα γεμάτο πιάτο «για τα παιδιά» και ξεκινώντας την κουβέντα κάθε φορά. Σε κατάσταση απόγνωσης, καταλήγουμε να αγνοούμε όσο μπορούμε όσα έχουν να μας πουν, να τους αποφεύγουμε και να νιώθουμε και τύψεις γιαυτό.

Άλυτος γρίφος; Όχι απαραίτητα. Όπως κάθε τι στην καθημερινότητά μας, έτσι και ο χρόνος που αφιερώνουμε στους ηλικιωμένους μας θέλει προγραμματισμό. Είναι σημαντικό να επιλέξουμε κάποια ώρα μέσα στη μέρα, να τη δημιουργήσουμε αν χρειάζεται, η οποία θα είναι μόνο δική τους. Κάτι σαν τον ποιοτικό χρόνο που αφιερώνουμε στα παιδιά μας. Θα μπορούσε να γίνει σε συνδυασμό με κάποια συνήθεια της καθημερινής τους ρουτίνας. Αν για παράδειγμα τους βοηθάμε στο μπάνιο τους, μπορούμε να σχεδιάσουμε την ημέρα των Χριστουγέννων με τη μητέρα μας την ώρα που τη λούζουμε, μπορούμε να ακούσουμε υπομονετικά την αναμετάδοση του δελτίου ειδήσεων από τον πατέρα μας την ώρα που τρώει το φρούτο του και να υποκριθούμε ότι δεν ξέρουμε όλα τα υλικά από τα μελομακάρονα της κυρίας Ειρήνης. Τους δίνουμε αξία με τον καλύτερο τρόπο που μπορούμε. Και αυτή η αξία είναι πολύ περισσότερο ουσιαστική μέσα στις γιορτές, τότε που η οικογένεια συγκεντρώνεται και οι στιγμές είναι πολύτιμες, που δημιουργούνται οι αναμνήσεις οι οποίες θα είναι θησαυρός για μας και χαμόγελο για τους ίδιους για πολλές πολλές μέρες. Φέτος λοιπόν, που όλοι μας έχουμε στερηθεί τους γονείς μας και τα παιδιά μας τους παππούδες τους (βιολογικούς και μη) λόγω της υγειονομικής κρίσης, την ημέρα των Χριστουγέννων ας μιλήσουμε μαζί τους λίγο περισσότερο, ας φορέσουμε στον πατέρα μας το κοστούμι του κι ας είναι πολύ μεγαλύτερος μπελάς από την φόρμα, ας βάλουμε λίγο κραγιόν στη μαμά μας αφού χτενίσουμε με περισσότερη φροντίδα τα μαλλιά της και -όσο και να φοβόμαστε για τα πιάτα- ας την αφήσουμε να μας βοηθήσει μαζί με την κυρία Ειρήνη στο σερβίρισμα. Τα πιάτα θα αντικατασταθούν, τα Χριστούγεννα μαζί τους ποτέ. Και το φωτεινό τους βλέμμα, απλά ανεκτίμητο. Χρόνια καλά κι ευλογημένα.

 

 

Γνωρίστε το safecare

Όραμα μας είναι να βοηθήσουμε τις οικογένειες να βρουν τον Ιδανικό άνθρωπο νιώθοντας ασφάλεια ώστε να συνεργαστούν μαζί τους είτε στην Επιχείρηση είτε στο Σπίτι τους και τους επαγγελματίες να βρουν περισσότερες, ευκολότερες αλλά και ίσες ευκαιρίες για εργασία.

Γίνετε μέλος