Πολύ συχνά ακούμε πως οι ηλικιωμένοι είναι σαν να μεγαλώνεις ξανά παιδιά. Αναφέρεται συχνά μάλιστα, πως είναι και χειρότερα. Και είναι αλήθεια. Είναι όντως χειρότερα, γιατί η συγκεκριμένη φροντίδα έχει να κάνει με άνθρωπο που έχει μεγαλύτερο όγκο και κιλά, έχει ήδη γνώμη, άποψη και αντίλογο. Ακόμα δε και στις πιο δύσκολες στιγμές του, ακόμα και όταν η αρρώστια δεν βοηθάει το μυαλό του να λειτουργήσει όπως παλιά, οι μνήμες είναι εκεί έστω και θολές, οπότε η θλίψη της όποιας επίγνωσης της κατάστασής τους ανακατεμένη με τον θυμό, δημιουργούν μία πολύ δύσκολη συνθήκη για τους ίδιους και εμάς τους φροντιστές τους.
Δυστυχώς είναι μια πολύ εξαντλητική κατάσταση την οποία πρέπει να προσπαθήσουμε να κάνουμε όσο γίνεται πιο ανεκτή. Δεν μπορούμε να φέρουμε πίσω την παλιά ζωή των ανθρώπων μας, μπορούμε όμως να κάνουμε την τωρινή όσο γίνεται πιο εύκολη και ασφαλή. Πρακτικά μιλώντας, οι ηλικιωμένοι, ιδιαίτερα οι ανοϊκοί, μπορούν να θέσουν την σωματική τους ακεραιότητα σε κίνδυνο. Ανοίγουν πόρτες και φεύγουν από το σπίτι το δευτερόλεπτο που θα έχουμε πάει στο μπάνιο ή βγαίνουν στο μπαλκόνι και στέκονται δίπλα στα κάγκελα έτοιμοι να πέσουν, πιάνουν αντικείμενα, αλλά επειδή ο έλεγχος των χεριών τους έχει μειωθεί σημαντικά, τους πέφτουν και είναι πολύ πιθανό να κοπούν, δημιουργούν ένα μικρό χάος σε ελάχιστο χρόνο. Σαν τα παιδιά. Αλλά χειρότερα.
Είναι σημαντικό λοιπόν να κάνουμε τη ζωή όλων μας πιο ασφαλή και ανεκτή με μικρές κινήσεις αλλαγής στο περιβάλλον.
- Κλειδώνουμε πάντα την πόρτα εξόδου και βάζουμε τα κλειδιά σε σημείο που δεν είναι ορατά από τον ασθενή μας
- Φροντίζουμε οι μπαλκονόπορτες να είναι κλειστές ή, όταν αυτό δεν είναι δυνατόν, τα παντζούρια κατεβασμένα τις ώρες που δεν ελέγχουμε εμείς το περιβάλλον τους
- Καλύπτουμε τις πρίζες με κάλυπτρα που θα βρούμε στο εμπόριο
- Απομακρύνουμε από τον κοινόχρηστο χώρο αντικείμενα που σπάνε
- Κλειδώνουμε τα ντουλάπια, αλλά φροντίζουμε να έχουμε ανοιχτό πάντα ένα που έχει αγαπημένα τους πράγματα που δεν είναι επικίνδυνα
- Κλείνουμε πάντα την πόρτα της κουζίνας
- Στο μπάνιο πρέπει απαραίτητα να είμαστε πάντα μαζί τους
Καθώς όλα τα παραπάνω δημιουργούν σε όλους μας μια στεναχώρια και ένα σπίτι με μόνο κλειδωμένες πόρτες και ντουλάπια δεν είναι σπίτι αλλά απλά χώρος διαμονής, είναι πολύ σημαντικό για όλους μας να δημιουργήσουμε ένα όμορφο περιβάλλον τουλάχιστον στο βασικό δωμάτιο του ασθενούς. Τα αγαπημένα του αντικείμενα, ρούχα, είδη της καθημερινότητάς του , ακόμα και αυτά που δεν μπορεί πια να χρησιμοποιήσει (ένα σκάκι π.χ.) θα δημιουργήσουν μια ζεστασιά κι εάν γνώριμο περιβάλλον. Αλλά και μια αίσθηση σε όλους μας ότι ο άνθρωπός μας είναι ακόμα εκεί.
