Χθες το απόγευμα ο αδερφός σας που ζει σε άλλη πόλη τρεις ώρες μακριά, έκανε μια επίσκεψη-έκπληξη στην μητέρα σας. Και δεν ήταν μόνος. Όχι, δεν είχε φέρει μαζί την οικογένειά του, αλλά μία…γατούλα. Η μητέρα σας ενθουσιάστηκε και κρατούσε στην αγκαλιά της τη μικρή μπαλίτσα όσο έπινε τον απογευματινό της καφέ καθισμένη στο αμαξίδιό της. Το πρόσωπό της έλαμπε και ξαφνικά έδειχνε σαν να είχε αποκτήσει ένα σπουδαίο και καινούριο ρόλο, ξανά της «μαμάς».
Για αυτή την λάμψη στο βλέμμα, κατάπιατε όλα όσα θα θέλατε να πείτε στον αδερφό σας, ο οποίος δεν έχει την αποκλειστική φροντίδα της μητέρας σας όπως εσείς, το μπάνιο της, το μαγείρεμα της, τις δουλειές του σπιτιού, τα ψώνια και όλα αυτά μαζί με τα αντίστοιχα για το δικό σας σπίτι. Η σκέψη και μόνο της φροντίδας, της τροφής και της καθαριότητας ενός ακόμα πλάσματος, σας φέρνει σε απόγνωση και αγανάκτηση… Ευτυχώς όμως, έχετε την ψυχραιμία να μετρήσετε μέχρι το 20 πριν αντιδράσετε στη νέα αυτή συνθήκη και να σκεφτείτε πως ένα ζωάκι στο σπίτι μας για παρέα προσφέρει σε όλους μας όλα τα οφέλη που γνωρίζουμε, αλλά για τους ηλικιωμένους μας ένα επιπλέον. Την αίσθηση της φροντίδας που τόσο θέλουν να δώσουν, αλλά δυστυχώς μόνο λαμβάνουν πλέον, χωρίς πάντα να (από)λαμβάνουν. Η ανάγκη να νιώθουμε χρήσιμοι και απαραίτητοι είναι για όλους εξαιρετικά σημαντική, αλλά για τους μεγαλύτερους που η ζωή τους είναι στη δύση, ακόμα περισσότερο. Προσέχοντας ένα ζωάκι, έχοντας την έννοια για το φαγητό και την υγεία του, προσφέρουν όλη αυτή την αγάπη που τους περισσεύει, οξύνουν τις αισθήσεις και την αντίληψή τους και, κυρίως, δεν αισθάνονται μοναξιά όταν δεν μπορούμε να είμαστε εμείς εκεί. Και μπορεί να χρειαστεί να καθαρίσετε και την άμμο της γάτας εκτός των άλλων που ήδη κάνετε, αλλά η σύνδεση που θα δημιουργήσουν οι δύο νέοι συγκάτοικοι μεταξύ τους θα το αξίζει και με το παραπάνω.
