Η ηλικιωμένη μητέρα μου τα τελευταία χρόνια φιλοξενείται σε Μονάδα Φροντίδας Ηλικιωμένων. Ήταν μια συνειδητή επιλογή και απόφαση, αποκλειστικά δική της, και γνωρίζει ότι μόλις μας ζητήσει να επιστρέψει στο σπίτι της, εμείς θα ανταποκριθούμε αμέσως. Αυτή η επιλογή σίγουρα την κάνει να νιώθει ότι είναι ακόμα ενεργή, ζωντανή και υπολογίσιμη.
Ο ηλικιωμένος πατέρας μου, όταν η εξέλιξη της υγείας του ήταν τέτοια που απαιτούσε 24ωρη φροντίδα, επέλεξε να μείνει μαζί μας και με την πολύτιμη βοήθεια μίας γηροκόμου που ερχόταν τις πρωινές ώρες που εμείς δουλεύαμε, αναλάβαμε την περιποίησή του.
Παρόλο που οι περιβαλλοντικές συνθήκες ήταν τελείως διαφορετικές, και για τους δύο η αλλαγή από αυτό που είχαν συνηθίσει μεγάλη, τα «σημαντικά» τους δεν διέφεραν και πολύ. Και οι δύο γονείς μου είχαν ανάγκη να μιλούν στο τηλέφωνο περισσότερο, να δέχονται επισκέψεις περισσότερο, να εκφράζουν απόψεις, να θυμούνται ιστορίες, να μεταδίδουν γνώση. Μια αίσθηση να προλάβουν να μας δείξουν ότι και αυτοί κάποτε ήταν πολυάσχολοι σαν εμάς, δεν γεννήθηκαν μεγάλοι και ανήμποροι. Πιο πολύ για να πείσουν τον εαυτό τους ίσως…
Είχαν την ανάγκη να γνωρίζουν πού βρίσκεται το κάθε τι που τους αφορά. Το ποτήρι τους, ο χυμός τους, το τηλεχειριστήριο της τηλεόρασης, οι κρέμες για το σώμα, τα χαρτομάντηλα, η ζακέτα τους, οι παντόφλες τους. Ανάγκη για μια αίσθηση ελέγχου που ξεγλιστρά από τα χέρια τους όσο τα χρόνια περνούν . Και ανάγκη να μας πείσουν με τον τρόπο τους για το πόσο σημαντικό τους είναι αυτό. Πόσο σημαντικό να μην αλλάζουμε θέση στα πράγματά τους χωρίς να το ξέρουν, πόσο στρες τους δημιουργεί να μην λαμβάνουν αποφάσεις, να μην έχουν πια υποχρεώσεις, να μην περιμένει κανείς μας κάτι από εκείνους, αλλά μόνο εκείνοι από εμάς.
Είτε είμαστε παιδιά, ενήλικες, μεσόκοποι, ηλικιωμένοι, το «σημαντικό» μας είναι και θα είναι πάντα η αποδοχή και η αίσθηση ότι ανήκουμε σε μια κοινότητα που μας υπολογίζει. Πολύ λιγότερο χρόνο θα μας πάρει να οργανώσουμε το χώρο του αγαπημένου μας ηλικιωμένου με τον τρόπο που τον εξυπηρετεί, από το να φέρουμε μάταια τις αντιρρήσεις μας. Πολύ πιο σπουδαίο αποτέλεσμα θα έχει να ρωτήσουμε τη μητέρα μας για το πώς φτιάχνεται η τυρόπιτα (για την οποία ήδη ξέρουμε την συνταγή) από το να την φτιάξουμε σιωπηλά και εκείνη να περνάει άλλο ένα πρωινό μπροστά στην τηλεόραση. Πολύ πιο ουσιαστικό είναι να πιούμε το απογευματινό μας καφεδάκι στην Μονάδα Φροντίδας Ηλικιωμένων που φιλοξενείται ο γονέας μας και να ακούσουμε για χιλιοστή φορά ιστορίες από τα παιδικά χρόνια στο χωριό, από το να πάρουμε απλά ένα τηλέφωνο και να μείνουμε και οι δύο με μια αίσθηση «λιγότερου». Πολύ πιο σημαντικό είναι να ζούμε μαζί τους και να δημιουργούμε πολύτιμες αναμνήσεις.
