Όλες οι μητέρες μάς «κυνηγούσαν» με ένα κουτάλι ή ένα φρούτο στο χέρι όταν ήμασταν παιδιά, είτε ήμασταν λιγόφαγα είτε όχι. «Η όρεξη για φαγητό είναι σημάδι υγείας» μάς έλεγαν, και είχαν δίκιο, άσχετα που μερικές φορές μέσα στην ανησυχία τους το παραέκαναν και μας πίεζαν να φάμε ενώ δεν είχαμε καν χωνέψει το προηγούμενο γεύμα.
Και να τώρα, που είμαστε ακόμα παιδιά τους, αλλά έχουμε την έννοια τους σαν να είναι οι γονείς μας δικά μας παιδιά, που η όρεξη τους για φαγητό είναι κάτι που μας απασχολεί. Πέρα από τους υποχρεωτικούς ιατρικούς περιορισμούς στην διατροφή λόγω κάποιας ασθένειας ή συγκεκριμένες ώρες γευμάτων λόγω λήψης φαρμάκων, παρατηρείται συχνά ότι οι ηλικιωμένοι σταματούν να επιθυμούν το φαγητό. Το γεγονός ότι τα δόντια τους δεν βοηθούν, ο χρόνος που χρειάζονται για να ολοκληρώσουν το γεύμα τους είναι περισσότερος, αλλά και ότι η γενική διάθεση δεν είναι στα καλύτερά της, είναι οι βασικότεροι παράγοντες. Αφού συμβουλευτούμε τον θεράποντα ιατρό για τις απαγορεύσεις, προσπαθούμε να βοηθήσουμε τους αγαπημένους μας, ακριβώς όπως θα κάναμε με τα παιδιά μας. Υπομονή, σταθερές ώρες γευμάτων, ποσότητες που δεν τρομάζουν, λιχουδιές όποτε μπορούμε.
Η γεύση, όπως και οι υπόλοιπες αισθήσεις, υποτονεί όσο περνάνε τα χρόνια. Είναι πολύ πιθανό λοιπόν, οι ηλικιωμένοι μας να λαχταρούν κάτι που είναι έντονα αλμυρό ή έντονα γλυκό. Δεν χρειάζεται να περιορίσουμε αυτά που μπορούμε να τους δώσουμε. Ένας ασθενής με νευρολογική ασθένεια ή πρόβλημα στο αναπνευστικό που λατρεύει το ρυζόγαλο, δεν πειράζει να φάει κάθε μέρα. Ειδικά όταν το βάρος του μειώνεται με τον καιρό και αυτές τις θερμίδες τις έχει ανάγκη. Σε αυτή την φάση της ζωής τους, οι απολαύσεις έχουν περιοριστεί σημαντικά και, σίγουρα, δεν έχουν ανάγκη να τους διδάξουμε την υγιεινή διατροφή.
Η ανησυχία ξεκινάει όταν η άρνηση για το φαγητό είναι έντονη, ακόμα και σε τροφές που μέχρι χθες λάτρευαν. Παρατηρούμε τις αντιδράσεις τους με προσοχή και είμαστε σε σταθερή επικοινωνία με τους θεράποντες ιατρούς. Δεν αποκλείεται να είναι ένα παροδικό διάστημα στο οποίο προσφέρουμε κανονικά τα γεύματα, αυξάνουμε τις τροφές που επιθυμούν περισσότερο και προσπαθούμε να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας χωρίς να τους πιέζουμε υπερβολικά ή να δείχνουμε την απόγνωσή μας. Σε περίπτωση που χρειάζεται να πάρουμε πιο δραστικά μέτρα, θα το αντιμετωπίσουμε στην ώρα του.
«Προχθές που επισκέφθηκα την μητέρα μου στη Μονάδα Φροντίδας που διαμένει, μέσα στα κεράσματα που της πήγα ήταν και μηλοπιτάκια τα οποία λατρεύει. Της πήρε 15 λεπτά να φάει το ένα μηλοπιτάκι. Ήταν όμως ένα μηλοπιτάκι παραπάνω από ό,τι άλλο είχε φάει εκείνη την ημέρα. Και αυτό είναι μια μικρή νίκη» μας διηγείται συνάδελφος. Μικρές νίκες λοιπόν, όχι απαραίτητα μεγάλα σχέδια που ματαιώνονται.
